Είναι από τις ιστορίες που, όπως λεει πάνω-κάτω το κλισέ, δεν θα γράψει για αυτές κανένας ρεπόρτερ, καμία εφημερίδα, κανένα μπλόγκ, ούτε καν εκείνα τα στρατευμένα στην προστασία των δικαιωμάτων των στρατευμένων. Ούτε φαντάσματα έχει σε απομακρυσμένες σκοπιές, ούτε αυτοκτονεί κανείς στο τέλος, ούτε εκτελεί το λοχία του.
Με διαφορετικούς κάθε φορά πρωταγωνιστές έχει παιχτεί σίγουρα παντού, γι'αυτό ο χρόνος και ο τόπος δεν εχουν και πολυ σημασία. Ο χρόνος ούτως ή (διαζ) άλλως δεν περνάει μεσα στη μονάδα και όλες οι μονάδες είναι πάνω κάτω ίδιες.
--------------------------------
Δεκαοχτώ στα δεκαεννιά και κάτι ψιλά ο πιτσιρικάς, ειδικότητα οδηγός, xωρίς μαύρα πουκάμισα, στιβάνια και χρυσές καδένες στις εξόδους, αλλά με προφορά που δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το Ρεθυμνιώτικο ασημί του, μετράει μέρες και μαζεύει μαύρες πέτρες για να ρίξει από τον καταπέλτη του πλοίου της γραμμης πίσω του, καθώς θα αφήνει το "κωλονήσι" με την αστυνομική ταυτότητα στην κωλότσεπη.
Aφού έφαγε την πρώτη ήττα στην κατάταξη (του έλαχε να παρουσιαστει με τα καταδρόμια στην 1 ΜΑΛ), μετατάχθηκε μετά τη βασική στο πεζικό και μετά την ειδικότητα, πρώτη μετάθεση του κλήρωσε... ας πούμε... ένα νησί του Αιγαίου... Δεύτερη και τυχερή μετάθεση, εσωτερική, στον Λόχο Στρατηγείου της ιδιας, φυσικά, νήσου. Χαλαρότερη μονάδα, χαλαρό και το κοπέλι, ΣΤΡ(ΠΖ) Μανούσος Δυσσάκης καλαμπουρτζής και φιλότιμος αν και ενίοτε ελαφρώς λουφαδόρος. Όλα καλά, "παλιός πια, τέλος η μαυρίλα καιρός ν'αράξουμε", αλλά υπολόγιζε χωρίς -όχι τον ξενοδόχο, βέβαια- αλλα τον διοικητή του λόχου, ΛΓΟΣ(ΠΖ) Αξιαγάπητος, που καλά διασταυρωμένες πληροφορίες τον θέλουν άξιωματικό ευθυνόφοβο, εκδικητικό, και χαιρέκακο. Α! Και βύσμα που βρέθηκε σε μια νύχτα απ'το πουθενά στο ΛΣ να διοικεί, βλ. να κάνει διακοπές. Πιο δρόμικοι τύποι που υπηρέτησαν υπό τας διαταγάς του τον περιγράφουν απλά ως "πούστη, μπάσταρδο, πουτάνας γιό".
Αρκούσε ένα τηλέφωνο από οποιονδήποτε ανώτερο του με ισχυρισμούς αισώπειους του στυλ "οι φαντάροι του ΛΣ εθεάθησαν να πηδάνε εξωγήινους" για να αρχίσουν οι κωδωνοκρουσίες, χωρίς ερωτήσεις και εξηγήσεις. Μοίραζε αδιακρίτως Κ&Φ, μα διακριτικά ακολουθούσαν τα τηλεφωνήματα από τα διακεκριμένα Βύσματα* των βυσμάτων** (είπαμε, ΛΣ = ανηψούδια τοπικών "παραγόντων", ψαλτάδες στον Ι.Ν. της μεραρχίας, ποδοσφαιριστές τις ομάδας του νησιού και άλλα ευτράπελα φίδια), οι ποινές ως δια μαγείας εξαφανίζονταν και ξέμενε τιμωρημένη μοναχά η τρέχουσα καμπανόφατσα για την τιμή των όπλων (και των στατιστικών στοιχείων που έφταναν ψηλά στην ιεραρχία).
Στο ρόλο λοιπόν την καμπανόφατσας ο Μανούσος μάζευε φυλακές και άδεια δεν έπαιρνε ούτε με σφαίρες. Αν και για να πουμε την αλήθεια, δεν δοκίμασε να μπει με κουμπωμένη γεμιστήρα στο γραφείο του διοικητη να του παίξει μερικές. Ίσως και να τα κατάφερνε...
Οι μέρες περνάνε, οι παραλλαγές ξεθωριάζουν, βαραίνουν τα τζόκεϋ, οι κοριοί παρελαύνουν, τα κουνούπια Νοέμβρη μήνα δεν καταλαβαίνουν Χριστό και το ΛουΣού σαν Λόχος Διερχομένων Βυσμάτων, μήνας μπαίνει - μήνας βγαινει, γεμίζει και ξανααδειάζει.
Οι υπηρεσίες φυσικά δε βγαίνουν, ο Μανουσος κάνει δρομολόγια άυπνος από το περίπολο της προηγούμενης, αλλά: "δώδεκα και σήμερα είναι πολλέεεεεες;"
Το πηλίκο αμείλικτο, δεκαεννιά φυλακές και τρεις ή τέσσερις μέρες τιμιτική μαζεμένες, που λέει ο λόγος, ώρα-ώρα.
Εβδομαδιαία αναφορά λόχου:
- ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΠΕΖΙΚΟΥ ΔΥΣΣΑΚΗΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ μπλα μπλα μπλα ... αδεια απολύσεως κύριε Διοικητά;
- (χαρακτηριστική ένρινη φωνή τύπου "ακκιζόμενος Βοσκοπόυλος απαγγέλει Καρυωτάκη") Κύριε Δυσσάκη, γνωρίζετε ότι υποφέρουμε απο έλλειψη προσωπικου. Δεν θα ήταν δικαιο για τους συναδέλφους σας να εκτελούν πρόσθετες υπηρεσίες για χάρη σας... (αναστεναγμούλης) Θα δω τι μπορώ να κάνω... (ελεύθερη μετάφραση: Πάρε τ'αρχίδια μου)
Ο Μανούσος που το έπιασε το υπονοούμενο, βγήκε στη γύρα για τιμητικές. Κάτι απο δώ, κάτι από'κει, κάτι από τον σύντεκνο υποδιοικητή, κάτι από ένα ανθυπολοχαγό που τον έπιασε στο φιλότιμο, κατάφερε με τα πολλά και μάζεψε δεκα μερούλες αθροιστικά, βάλε και τις άλλες τρεις-τέσσερις που κράταγε καβάτζα, άρχισε να νιώθει δειλα δειλά πολίτης. Χτυπάει την πόρτα του επιλοχάδικου, πιάνει τον επιλοχία, τον ενημερώνει, του κάνει τις προσθαφαιρέσεις και ζητά και ένα υπηρεσιακό για να πάει να κλείσει εισιτήρια. Ο επιλοχίας που το έχει ξαναδεί το έργο αρκείται σε ένα διφορούμενο, εως και δυσοίωνο, "Εγώ θα τα πάω τα αδειόχαρτα στον κύριο διοικητή, αν θα τα υπογράψει..." και αφήνει τα αποσιωποιητικά να κρέμονται στην άκρη της γλώσσας του...
Το κοπέλι θα έπρεπε κανονικά κάπου εκεί να αρχίσουν να το ζώνουν τα φίδια, αλλά φύσει υπεραισιόδοξο, ξεκλειδώνει το όπλο του, βγαίνει έξω και περιμένει την κίνηση για το απέναντι στρατόπεδο που κάνει υπηρεσία. Υπηρεσιακό δεν πήρε τελικα, αλλά...
"Δε γαμιέται... Τελευταία υπηρεσία..." και σαλτάρει στην καναδέζα....
συνεχίζεται....
*Βύσμα στη φανταρική αργκώ λέγεται (1) ο οποιοσδήποτε, απο τον υπουργό Εθνικής Άμυνας και τον παπά της ενορίας σου, μέχρι τον κολλητό του τύπου που πηδάει τη μάνα σου ή ακόμα και η ίδια η μάνα σου, αν μπορεί να κάνει ένα τηλεφώνημα κάπου και να κάνει τη ζωή σου στο στρατό καλύτερη ή ΠΟΛΥ καλύτερη. Από εκείνη τη στιγμή και μετά θεωρείσαι οτι είσαι (2)
**βυσμα
