Σκόρπιο μυαλό, σε τάξη δύσκολα είναι, σκόρπια πόλη η Αθήνα, δύσκολο πράμα.

 Ένας χαμός συμβαίνει στο κεφάλι μου και στη πόλη. Τίποτα δε γίνεται, γίνεται και το σώσε. Μετά από πολύ προσπάθεια τα βήματα λιγοστά προς τα κάπου, όπως-όπως. Τα περισσότερα ξοδεύονται άσκοπα, κύκλοι.

 Έχουν δίκιο οι Εγγλέζοι; Τακτικοί και οργανωμένοι, βγάζουν γλώσσα, πρόσκοποι με χακί σορτσάκια. Το σκέφτομαι, τρέχω μέσα έξω στο λεκανοπέδιο, μέσα στο χάος και δημιουργώντας το. Ποια η λύση; Να κάθομαι στα αυγά μου; Εξοικονομώντας αντοχή για τα απλά και καθημερινά . Ούτε λόγος για πολύπλοκα. Ούτε λόγος και για αυτά που νόμιζα εύκολα.

  Λίγες δυνάμεις. Μέρες να τακτοποιήσω σκέψεις, κι άλλες μέρες να βγάλω αποφάσεις. Διότι, κοιτάω ένα πρόβλημα κολλάω, κουράζομαι να το κλώθω, σταματάω. Ίδια η μέρα, εύκολα μπερδεύομαι, πριν το καταλάβω τσαντίζομαι και άμα στεναχωρηθώ αλλάζω θέμα. Και επιπλέον, κάθε μέρα χρειάζομαι χρόνο να ξεσκάσω. Θέλω ώρα να φροντίσω για φαγητό, να χωνέψω, να ετοιμαστώ. Θέλω χρόνο να γυμναστώ λίγο, γιατί όταν δε το κάνω χάνω δυνάμεις. Να κοιμηθώ και μετά υποχρεώσεις. Η προσοχή μου αποσπάται, αλλά όταν κατεβάζω τα ρολά απομονώνομαι .

Και όλα τούτα για τα λίγα και τα απλά.  Σκέψεις που διαλύονται μόλις περάσει από μέσα το τρένο της πόλης.